مدیریت توانمند و یکپارچه

در این یادداشت آمده است: مدیریت یکپارچه شهری شامل بخش های مختلف و متنوعی مانند مدیریت حمل ونقل و ترافیک، محیط زیست، بازسازی بافت فرسوده شهری، مدیریت فرهنگی شهر، مدیریت آب و فاضلاب و ده ها موضوع دیگر در شهر است.
واقعیت این است که نخستین رکن تحقق مدیریت یکپارچه شهری ارتقاء جایگاه شورای شهر است، جایگاهی بسیار فراتر از شورای شهرداری.
این مهم نیز به غیراز احقاق حق توسط شورایعالی استان ها و تعامل این نهاد با دولت و مجلس شورای اسلامی محقق نخواهدشد؛ وظیفه ای که پیگیری آن در دوره چهارم شوراهای اسلامی از اولویت های این نهاد مردمی است.
در برنامه های سوم و چهارم، دولت ها موظف بوده اند منابع مالی ذیربط اجرای مدیریت یکپارچه شهری را در اختیار شهرداری ها قرار دهند و این نه تنها به معنای افزایش بودجه شهرداری ها بلکه نتیجه آن هزینه شدن بودجه براساس نیاز هر شهر و تشخیص معتمدان محلی و شهری است و این موضوع چیزی جز مدیریت اثربخش وکارای بودجه نیست.
به نظر بنده مهمترین مانع اجرای مدیریت یکپارچه شهری در کشور تفکر تمرکزگرایی نهادهای دولتی است. با وجود صراحت قانون برنامه های توسعه کشور مبنی بر تحقق مدیریت یکپارچه شهری و درحالیکه نمایندگان مجلس شورای اسلامی اجرای این طرح را گامی مهم در عرصه مدیریتی کشور دانسته و اجرای آن را باعث کاهش هزینه ها و صرفه جویی در منابع می دانند، متأسفانه همچنان اقدام عملی برای تحقق آن صورت نگرفته است.
امیدواریم با توجه به اهمیت مسئله این موضوع در دستور کار برنامه ششم باشد و به واسطه آن شوراهای اسلامی به جایگاه اصلی خود دست یابند. جایگاهی در قانون اساسی مترقی جمهوری اسلامی ایران که اینگونه تبیین شده است: «برای پیشبرد سریع برنامه های اجتماعی، اقتصادی، عمرانی، بهداشتی، فرهنگی، آموزشی و سایر امور رفاهی از طریق همکاری مردم با توجه به مقتضیات محلی، اداره امور هر روستا، بخش، شهر، شهرستان یا استان با نظارت شورایی به نام شورای ده، بخش، شهر، شهرستان یا استان صورت می گیرد که اعضای آن را مردم همان محل انتخاب می کنند».
*منبع: روزنامه همشهری
**گروه اطلاع رسانی**9128**9131