
اين نكته را ميتوان در ميان سطور كتابهايش نيز شاهد بود كه با وجود مفاهيم عميق، همهفهم بيان شدهاند. افزون بر اين، اگرچه بر ادبيات كلاسيك اشراف داشت اما مباحث خود را به زبان روز مطرح ميكرد كه نمونه آن را ميتوان در 'حماسه حسيني' شاهد بود. حتي در شرحي كه بر 'اصول فلسفه و روش رئاليسم' علامه طباطبايي نوشت، فلسفه را هم به شكل قابل فهم درآورد.
فعاليت فرهنگي و اجتماعي ايشان، از حدود سال 1337 آغاز شد كه من هم با نام آن بزرگوار آشنا شدم. زماني كه صبحها، پس از برنامه سخنراني مرحوم حسينعلي راشد، يك ساعت سخنراني در راديو داشت كه البته حكومت وقت، ادامه آن را تاب نياورد. سپس به تهران كه آمدم، در سالهاي دانشجويي، مسئول انجمن اسلامي دانشسراي عالي شدم و با اين واسطه، ايشان براي ما، كلاس اخلاق اسلامي - در منزل خود - برپا ميكرد. به اين سبب، شخصاً ارتباطم افزايش پيدا كرد. البته اگرچه هيچگاه در دانشگاه، مستقيم شاگرد استاد نبودم اما چون در شركت سهامي انتشار فعاليت ميكردم و ايشان هم از سهامداران آنجا بود و آثار خود چون «خدمات متقابل اسلام و ايران» و «سيري در نهجالبلاغه» را در آنجا منتشر ميكرد، در خدمت ايشان بودم.
حسينيه ارشاد، در حدود سال 1345 با ايشان شروع شد. حتي در زماني كه ساختمان آنجا در حال ساخت بود نيز جلسات خود را در زمين پشت حسينيه ارشاد برقرار ميكرد. با اين حال، در پي كسي بود كه جوانان را جذب دين كند، از دكتر شريعتي خواست تا در آنجا حضور يابد كه - با وجود اختلافاتي كه ايجاد شد- تا تعطيلي حسينيه ارشاد در سال 1352، اين همراهي ادامه داشت.
ايشان در سالهاي پيش از انقلاب شيفته روش و منش امام خميني(ره) بود و البته درك سياسي خوبي از فضا داشت. به دنبال عقلانيت در انقلاب بود و طرفدار حركت سازنده بود نه مخرب.
در ماههاي آخر كه براي ديدار امام به پاريس رفت، طبق درخواست رهبر فقيد انقلاب، به همراه مهندس بازرگان- اما جداگانه- فهرستي از اسامي پيشنهادي براي دولت موقت، تقديم ايشان كرد. شهيد مطهري كه مدير كميته استقبال از امام(ره) براي ورود به ايران بود، تا روز آخر از مشاوران اصلي ايشان بود. ناگفته نماند اين استاد گرانقدر اگرچه تنها كمتر از چهار ماه پس از پيروزي، انقلاب را تنها گذاشت اما در همان مدت بسيار كوتاه، نقش پيشبرندهاي براي اهداف والاي انقلاب برعهده داشت.
*استاد بازنشسته دانشگاه شيراز
منبع: روزنامه ايران 95/2/12
پژوهشم**1197**
برچسب:
نویسنده: کاوه محمدزادگان